English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2015

«Ιδανικός» για υπουργός Παιδείας ο Φίλης: Και... κορμοστασιά και άρνηση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού


«Ιδανικός» για υπουργός Παιδείας ο Φίλης: Και... κορμοστασιά και άρνηση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού
Με φόντο την υπουργοποίηση του νέου συριζαίου «Πάγκαλου», του Φίλη, στο υπουργείο Παιδείας, θυμηθήκαμε ένα παλαιότερο άρθρο του στην εφημερίδα «Αυγή» περί της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού από τους τούρκους.
Το άρθρο είχε γραφτεί όταν η νουδούλα ήταν έτοιμη να ψηφίσει το «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο. Τότε υπό το βάρος της λαϊκής κατακραυγής και τον φόβο της Χρυσής Αυγής, η νουδούλα διέρρεε ότι θα ποινικοποιήσει και την άρνηση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Εν τέλει φυσικά αυτό δεν έγινε ποτέ, αφού η νουδούλα τότε θα είχε ποινικοποιήσει τη Ρεπούση, τη Σία και άλλα παρτάλια του αντεθνισμού.Παρόλα αυτά, όμως, ο Φίλης αρθρογράφησε πύρινα στην «Αυγή» σχετικά με το ζήτημα.
Σας παραθέτουμε αποσπάσματα του άρθρου, του νέου υπουργού Παιδείας:
«Να αντιμετωπίζεται ως αδίκημα "η άρνηση της Γενοκτονίας των χριστιανών της Ανατολής (Πόντιοι, Μικρασιάτες, Αρμένιοι και Ασσύριοι)" ζητούν 38 βουλευτές της Ν.Δ. με επιστολή προς τον πρωθυπουργό, επικαλούμενοι απόφαση της Βουλής των Ελλήνων (Φεβρουάριος 1994), με την οποία είχε χαρακτηρισθεί ως Γενοκτονία η αιματηρή εκδίωξη των χριστιανικών πληθυσμών από τον Πόντο, τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη. Οι βουλευτές σχολιάζουν ότι σε διαφορετική περίπτωση η Βουλή των Ελλήνων θα αυτοαναιρεθεί.

Τα περί Γενοκτονίας ήταν μια απόφαση εσωτερικής πολιτικής σκοπιμότητας και όχι διεθνούς σημασίας. Γι' αυτό και το ελληνικό κράτος ποτέ δεν προέβαλε στα διεθνή φόρα θέμα αναγνώρισης αυτής της "Γενοκτονίας", σε αντίθεση με τους Αρμένιους, οι οποίοι επεχείρησαν και πέτυχαν για τη δική τους περίπτωση απόφαση της γαλλικής Γερουσίας. Αντιθέτως, η κυβέρνηση Σημίτη, με υπουργό Εξωτερικών τον Γ. Παπανδρέου, είχε προσπαθήσει να υποβαθμίσει τη σημασία της απόφασης περί Γενοκτονίας, μετά μάλιστα την αντίδραση της τουρκικής πλευράς. Η απόφαση αναδεικνυόταν σε "αγκάθι" για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Ο όρος Γενοκτονία καθιερώνεται στο Διεθνές Δίκαιο μετά το Ολοκαύτωμα των Εβραίων και παραπέμπει σε βιομηχανικά σχεδιασμένη κρατική (της χιτλερικής Γερμανίας) επιδίωξη εξαφάνισης ενός ολόκληρου έθνους. Στο Ολοκαύτωμα δεν εμπλέκονται εδαφικές διεκδικήσεις. Η Γενοκτονία είναι απόλυτη και αφορά ένα ολόκληρο έθνος, όπου κι αν κατοικεί. Γι' αυτό επί μισό αιώνα δεν υπήρξε χρήση του όρου για άλλη σφαγή πληθυσμών. Η έννοια Γενοκτονία απέκτησε διευρυμένη και χρησιμοθηρική έννοια, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, όταν διεθνή όργανα χαρακτήριζαν ως Γενοκτονία τη σφαγή στη Ρουάντα ή ακόμη και τη σερβική επιθετικότητα εναντίον των μουσουλμάνων της Βοσνίας. Σε κάθε περίπτωση, υπήρχε διεθνής, δηλαδή γενική αναγνώριση της όποιας "Γενοκτονίας".
Στην Ελληνική Ιστορία η Μικρασιατική Καταστροφή ποτέ δεν χαρακτηρίστηκε ως Γενοκτονία. Γράφαμε, διδασκόμασταν, θυμόμαστε την Καταστροφή. Αυτό έχει σημασία για να αντιληφθούμε ότι η όψιμη μετακίνηση σε επίπεδο ορολογίας υποκρύπτει απόπειρα μετάλλαξης της ιστορικής εμπειρίας και των γεγονότων, η οποία μάλιστα "επισημοποιείται" με την παραγωγή μιας νέας, μεροληπτικής ιστορίας.
Έπειτα από μια εικοσαετία κρατικής ύπνωσης ως προς τη χρήση του όρου Γενοκτονία, το θέμα επανέρχεται ουσιαστικά με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού. Οι 38 βουλευτές της Ν.Δ., οι οποίοι ανήκουν σε όλο το φάσμα της παράταξης, ανάμεσά τους και ορισμένοι πρώην υπουργοί, ζητούν από τον πρωθυπουργό να αναβαθμίσει την επίσημη θέση, συνδυάζοντας την "Γενοκτονία" των χριστιανών της Ανατολής με το Ολοκαύτωμα και τη ρατσιστική βία, δηλαδή ζητείται εκ του πονηρού η σύνδεση ανόμοιων ιστορικά και διαφορετικών πολιτικά υποθέσεων
Κοινώς για τον Φίλη, γενοκτονία είναι μόνο το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Όλα τα άλλα απλώς δεν έχουν σημασία και συνεπώς δεν θα πρέπει να συζητιόνται, αφού αποτελούν «αγκάθι» για την «ελληνοτουρκική φιλία»